دل قوی دار سحر نزدیک است

هوای این مملکت، از زمستان پرید به تابستان! یعنی اولین باری است که همچین معجونی را تو زندگی ام تجربه میکنم. آخرین روز ماه آوریل که میشد 10 اردیبهشت ماه، به برف و کولاکی بود که نگو! البته چون زمین مثلا خیر سرش نفس کشیده بود، زیاد برف رو زمین نشست. ولی هفته بعدش یهو هوا گرم شد مثل تابستان و جماعت گرما ندیده اینجا با لباسهای تابستانی که معمولا دو سه تیکه پارچه بیشتر نیست، پریدن بیرون! من که هنوز گیج و منگ بودم و از هر کسی سراغ بهار را میگیرفتم! ولی آفتاب اینجا میسوزنه حسابی! مثلا دمای 28 درجه اش برای منی که تهران 40 تا 42 را تحمل میکردم، سخت میاد! با اینکه هوای اینجا خشکه و مثل انگلیس مرطوب نیست که هوای گرم و مرطوبش آدم را اذیت کنه. همش فکر میکنم که چرا اینجوری شدم! صاحبخانه گرامی میگه که شاید چون تو مملکت خودت هوا به تدریج گرم میشه، بدنت به گرما عادت میکنه یعنی زمان کافی داره که عادت کنه ولی اینجا چون یهویی از سرما میپره تو گرما، بدنت زمان کافی برای تطبیق با هوا را نداره! البته فقط من نیستم که اینجوری شوکه شدم! درختان بی نوای این مملکت هم هنوز درست حسابی سبز نشدن! بعضی ها زودی سبز شدن، بعضی ها یه کم سبز شدن و بعضی ها هنوز قیافه زمستانی شون را دارم و من نگران هستم که نکنه مردن!